FILIPPINI ANTÒ FRANCESCU.

FILIPPINI ANTÒ FRANCESCU.

Poète français naturalisé italien, d'expression corse (San Nicolao 1908 – Oriolo Romano 1985).

Il manifeste dans Poésies (1929-1931) un parti pris d'originalité qui tranche avec le populisme des auteurs corses d'alors.

Si Ballades corses (1940) balancent encore entre le tableautin villageois et l'élégie chrétienne, Mes humeurs (1956) font de lui un poète lyrique achevé.

L'Aubépine (1958), Pays et Saisons (1968), Pluie d'avril (1969), la Besace (1980), les Aubours (1982) et les recueils posthumes les Petits Houx (1991) et Fleuve de Dieu (1993) sont des alliages subtils de vision universaliste et de déférence aux racines.

Filippini est aussi l'auteur d'un recueil de vers italiens (Au rivage silencieux, 1970).


À lu Paese suttanu,
Trà le sepe curiose,
Capitonu strane cose,
Una volta di veranu.

C'era una bella figliola,
A più bella di u cuntornu
Ch'ùn vulia più vede ghjornu
Nè l'amiche di a so scola.

U sole tantu ludatu
Li dava malincunia
Ma di notte si n'escia
Cù lu tempu spurgulatu.

Quandu sopr'à u dolce mare
Spechjulava a prima stella
Bianca come un anghjulella,
S'affacava à lu zigliare.

Tandu u grillu di la machja
A cantava in versu è rima
Sinu à perdesi la stima
Di la so fida grillachja.

U cuccu, per cumpetenza,
Li dava lu benvenutu,
U vechju topu pinnutu
Lu facia la riverenza.

A luna, chi ùn s'ingannava,
Dava vita à fronde è fiori;
U ventu carcu d'odori
Cun manera l'allisciava.

Qualchì volta anc'un zitellu
Di quelli più intraprendenti
Cù a ghjinebera trà i denti,
L'armava un serinatellu.

Ella, invece, si n'andava,
Poi saltava in un giardinu :
Ùn sapia chi pè vicinu
Una foglia la spiava.

Chì dicia : - Soffre la luna
Ma pensava un'altra cosa -
Chì pregava à l'arritrosa
Ch'ella avesse più fortuna

Ma ùn hè voglia di maritu
Chì a guidava à l'abrucata,
Perchì s'era innamurata
D'un persichellu fiuritu.


Extrait de Paisanella, de Anton Francescu Filippini (1908/1985)
 

Retour à l'accueil